|
|
Ruciane-Nida miastem
Nowy rozdział w historii rozpoczął się wraz z dniem 1 stycznia 1966 roku,
kiedy to po wieloletnich staraniach Ruciane i Nida uzyskały prawa
miejskie. Na mapie administracyjnej Polski pojawiło się nowe miasto -
Ruciane-Nida. Starania o prawa miejskie rozpoczęto 8 września 1965 roku,
odpowiednią uchwałą Rady Miejskiej. Z nowym rokiem 1966 Ruciane i Nida
były już
 jednym miastem, o obszarze 2047 ha, zamieszkiwanym przez 3050
osób. Już na początku istnienia miasta – w roku 1967 – rozpisano konkurs
na herb miasta. Wygrał projekt olsztyńskiego plastyka Henryka Mączkowskiego. 1 stycznia 1973 roku wraz z nowym podziałem
administracyjnym i zmianą jego organizacji w Rucianem-Nidzie powołany
został Urząd Miasta i Gminy. Pierwszym naczelnikiem została Halina Kempska,
wcześniej przewodnicząca Prezydium Rady Miejskiej. W kolejnych latach nie
brakowało istotnych zmian we władzach miasta, nie zabrakło również
kolejnych reform administracyjnych. W 1975 roku Ruciane-Nida została
włączona na wiele lat do województwa suwalskiego, co niekorzystnie
przyczyniło się do dalszego rozwoju miasta – tak doskonale widocznego w
ostatnim okresie. Głównym powodem było zerwanie w długoletniej
przynależności do województwa olsztyńskiego. W roku 185 miasto obejmowało
swą powierzchnią 1764 ha, zameldowanych było na tym obszarze 7435
mieszkańców.
 Po uzyskaniu praw miejskich miasto wyrosło na jeden z ważniejszych centrów
turystycznych na Wielkich Jeziorach Mazurskich. Największym obiektem
turystycznym w mieście był przez długie lata ośrodek PTTK w Nidzie,
posiadający ponad 240 miejsc noclegowych, wraz z kempingiem dla drugiej
takiej liczby osób. Znaczącą rolę odegrały również liczne ośrodki
zakładowe. W 1971 roku nad jeziorem Guzianka Wielka w Rucianem wybudowano
budynek przystani Żeglugi Mazurskiej. Ruciane stało się najbardziej na
północ wysuniętym przystankiem na trasie rejsów „Białej floty”. Liczby
mówiące o ilości turystów wypoczywających w sezonie letnim w
Rucianem-Nidzie są imponujące. W okresie lipca i sierpnia 1979 roku z
noclegów na terenie gminy korzystało około 44 tysiące osób (z czego 10
tysięcy na terenie miasta). W latach 70. rocznie w mieście i okolicach
przewijało się 200 tysięcy osób.
 Funkcjonująca od ponad 20 latach fabryka „Płyty” stała się w latach 80.
obiektem przestarzałym i wymagającym licznych modernizacji. W 1973 rok
zaczęło funkcjonować nowoczesne laboratorium badawczo-rozwojowe. W tym
samym roku z inicjatywy ZPPiW powstał Zespół Szkół Drzewnych i Leśnych w
Nidzie. Natomiast w latach 80. powstał drugi w Rucianem-Nidzie budynek
szkoły podstawowej, a w latach 1973-1979 zbudowano stadion sportowy. Nie
można było mówić o braku życie kulturalnego w mięsie. 1 stycznia 1975 roku
wcześniejszy Miejski Ośrodek Kultury został przemianowany na
Miejsko-Gminny Ośrodek Kulruty. Skupiał on kino, bibliotekę oraz
kawiarnie. W 1990 roku miesząca się w Rucianem ówczesna siedziba ośrodka
spłonęła i została przeniesiona do Nidy. Od 1989 roku miasto ma własną
centralę telefoniczną
 Pod koniec lat 80. (1987) miasto Ruciane-Nida liczyło 4793 osoby, z czego
3500 zamieszkiwało Nidę, a 1293 Ruciane. Wobec przemian w kraju i procesu
demokratyzacji powołano również w Rucianem-Nidzie nowe władze. 4 czerwca
1990 roku, burmistrzem został Jan Skulmowski. 1 stycznia 1990 roku miasto
wzbogaciło się o drugą parafię rzymskokatolicką. W Nidzie dobiegła końca
budowa kościoła pod wezwaniem Św. Trójcy.
W latach 1990 nie działo się jednak zbyt dobrze w mieście. Głównym
czynnikiem decydującym o pogorszeniu życia mieszkańców miasta i
pobliskiego regionu było zaprzestanie działalności Zakładu Płyt
Pilśniowych i Wiórowych. W 1995 roku, Fabryka przemianowana wcześniej na
spółkę „Roobes Wood” ogłosiła upadłość. W dniu dzisiejszym dawny zakład,
niegdyś chluba miasta nazwać można tylko ruiną.
Paweł Wagner
Bibliografia:
"Z
dziejów Rucianego-Nidy i okolic" J. Śliwiński, Redakcja przy ZHSŚiNP,
Olsztyn 1993 |
|
Historia miasta
Polecamy
